نقش ضمايم فسيلي در بازسازي شرايط محيطي نهشته هاي پرمين
منطقه گدوك (البرز مركزي)
محمد لنكراني، دانشجوي دکترای رسوب شناسي دانشگاه تهران
عبدالحسين اميني، عضو هيئت علمي دانشگاه تهران
حسين مصدق، عضو هيئت علمي دانشگاه علوم پايه دامغان
چكيده :
سنگهاي پرمين در منطقه گدوک (البرز مرکزي) عمدتأ از رخساره هاي کربناته غني از فسيل تشکيل شدهاند. در اين مطالعه از ضمايم فسيلي رخسارهها جهت بازسازي محيط رسوبگذاري استفاده شده است. فراواني و نحوه توزيع فرامينيفرها و جلبکهاي آهکي، پارامتر مفيدي جهت درك شرايط محيطي و نوسانات نسبي سطح آب دريا تشخيص داده شده است. فرامينيفرهاي واجد پوسته شفاف، در محيطهاي درياي باز و فرامينيفرهاي داراي ديواره تيره، در محيطهاي لاگوني فراوان بودهاند. جلبکهاي سبز غالبأ در رخسارههاي رمپ دروني و جلبکهاي قرمز در رخساره هاي رمپ مياني گسترش داشتهاند. بيشترين فراواني و تنوع جلبکهاي سبز بر زمانهاي بالا بودن نسبي سطح آب دريا منطبق بوده است. فراواني فرامينيفرهاي واجد پوسته شفاف، در سطوح حداكثر غرقابي (mfs) به حداکثر رسيده است. ايکنوفسيل زوفيکوس منحصرأ در آهکهاي تيرهرنگ لاگوني متعلق به سيستمتراکت تراز بالا (HST) توسعه يافته است. سيليسي شدن طبقات کربناته (در مرزهاي سکانسي) تنها در بخشهايي رخ داده که واجد اين ايکنوفسيل بودهاند.
مطالعات مذکور نشان مي دهد که نهشتههاي پرمين گدوک در يک رمپ کربناته گرمسيري با شرايط شوري نرمال راسب شده ند. اين رمپ کربناته، در زمان گسترش، در عرضهاي جغرافيايي پايين و موقعيت اقليمي گرم و مرطوب قرار داشته است. |